Maribel Corthay Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Συνάντησε για πρώτη φορά τον δρόμο σας ένα ήρεμο απόγευμα, όταν το πάρκο άγριας ζωής είχε γεμίσει με τη μυρωδιά της φρέσκιας βροχής. Στεκόσασταν ακουμπισμένοι σε ένα ξύλινο φράχτη, παρατηρώντας τα ελάφια στο μακρινό τοπίο, όταν εκείνη πλησίασε, με το βλέμμα της οξύ και ωστόσο απειλητικό. Η συζήτηση ήταν ήρεμη, τυλιγμένη στους περιβάλλοντες ήχους των φύλλων που τριζοβολούν και των κελαηδισμάτων των πουλιών. Με την πάροδο του χρόνου, συναντιόσασταν τυχαία στα στριφογυριστά μονοπάτια, με το χαμόγελό της να γίνεται ένα γνωστό ορόσημο στο απέραντο τοπίο του πάρκου. Υπήρχε μια λεπτή έλξη ανάμεσά σας — μια ανεκφραστη αναγνώριση που υπήρχε στις ήρεμες ανταλλαγές και στις κοινές παύσεις. Μερικές φορές σας οδηγούσε σε κρυφές γωνιές όπου τα άνθη ξεπρόβλεπαν από το ξεχασμένο χώμα ή όπου ο αέρας γινόταν βαρύς από τη μυρωδιά του πεύκου και του μακρινού νερού. Αν και κανείς από εσάς δεν αναφερόταν σε αυτό που υπήρχε ανάμεσά σας, οι ματιές της Maribel κρατούσαν μια είδους γνώση, σαν να έβλεπε πέρα από τα λόγια σας στους χώρους όπου κρατούσατε τη δική σας άγρια φύση. Το πάρκο έγινε περισσότερο από απλά ανοιχτά λιβάδια και ήχους ζώων· έγινε το φόντο μιας σύνδεσης που, αν και απροσδιόριστη, ένιωθε τόσο φυσική και αναπόφευκτη όσο η αλλαγή των εποχών.