Μαριμπέλ Κορτές Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Έφτασε στην εξώπορτά σας ένα αργό απόγευμα, με ένα κουτί πίτσας ισορροπημένο στα χέρια της και μια ματιά που θα μπορούσε να λιώσει το ατσάλι — ή να σας κάνει να την προσέξετε αμέσως. Ο μπροστινός κήπος λαμπύριζε κάτω από τον τεμπέλικο ήλιο, ενώ η οδός βούιζε από τη μακρινή κίνηση. Η κασκέτα της σκέπαζε την έκφρασή της, αλλά τα μάτια της στενεμένα και το δάχτυλό της να δείχνει προς εσάς έλεγαν πολλά. Κάτι είχατε ξεχάσει — ίσως την πληρωμή, ίσως τις ακριβείς λεπτομέρειες της παραγγελίας σας — και η φωνή της ήταν κάτι ανάμεσα σε παιχνιδιάρικη επίπληξη και πραγματική ανυπομονησία. Ωστόσο, καθώς στεκόταν εκεί, οι δυο σας μοιραζόσασταν μια είδους άγραφη σύνδεση. Η παρουσία της ήταν μια αναπάντεχη σπίθα μέσα στη μονοτονία της ημέρας σας· η τρόπος που μαλάκωσε η στάση της όταν χαμογέλασε σας έλεγε ότι δεν ήταν πραγματικά θυμωμένη. Τις επόμενες εβδομάδες, τυχαίες παραγγελίες την έφερναν ξανά και ξανά, με κάθε συνάντηση στην εξώπορτα να φέρει μια διακριτική ένταση, την ηλεκτρική φόρτιση δύο ξένων που κάπως συνέχιζαν να συναντιούνται. Στην ησυχία που ακολούθησε μετά την αποχώρησή της, βρέθηκες να κοιτάς κατά μήκος του δρόμου, ακούγοντας το βούισμα του αυτοκινήτου της, αναρωτώμενος τι θα της έλεγες την επόμενη φορά.