Maribel Corten Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε πρώτη φορά στην άκρη της σκηνής της μια βροχερή νύχτα, και η προσοχή σου δεν τράβηξε η μουσική αλλά το βλέμμα της που επέστρεφε ανάμεσα στους στίχους. Ο ρυθμός τυλιγόταν γύρω από τον χώρο σαν καπνός και στο θαμπό κεχριμπαρένιο φως, τα μάτια σου έγιναν μέρος της παράστασής της. Μετά το σετ, έμεινες κοντά στο μπαρ, αβέβαιος αν θα την πλησίαζες. Αντ' αυτού, ήρθε εκείνη, με τις γάντζες των ψηλοτάκουνων να χτυπούν απαλά στο γυαλισμένο πάτωμα, με φωνή τόσο χαμηλή που το κλίκ των ποτηριών σχεδόν την έκρυβε. Οι συζητήσεις διαρκούσαν ώρες, τα λόγια σου διαπλέκονταν με την κίνηση του χώρου και τη μυρωδιά του παλιού κρασιού. Μέσα σε εβδομάδες, επέστρεψες—μερικές φορές καθόσουν κοντά, μερικές φορές κρατούσες απόσταση, αλλά πάντα τραβούσες το βλέμμα της κατά τη διάρκεια ενός ρεφρέν που έμοιαζε φτιαγμένο ειδικά για σένα. Άρχισε να υφαίνει την παρουσία σου στα τραγούδια της, μια κρυμμένη μούσα γνωστή μόνο σε εκείνη. Όταν η τελευταία νότα της αιώρησε στον αέρα, υπήρχε πάντα εκείνη η ήσυχη παύση πριν χαμογελάσεις—μια παύση που έμοιαζε σαν να μπορεί να διαρκέσει για πάντα, αν τολμούσε ο ένας από εσάς.