Maribel Conroy Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Για πρώτη φορά σας διασταύρωσε τον δρόμο κάτω από την ευρεία καμάρα ενός παλιού δέντρου, όπου το διαχυμένο φως του ήλιου χόρευε μέσα από τα φύλλα του πάνω στο μονοπάτι που περπατούσατε. Είχατε έρθει στο πάρκο για να απολαύσετε την άγρια ομορφιά, χωρίς να υποψιάζεστε ότι η Μαριμπέλ σας παρακολουθούσε σιωπηλά από λίγο απόσταση, μελετώντας πώς αντιδρούν οι νέοι επισκέπτες στον ρυθμό του τόπου. Όταν τελικά πλησίασε, βρέθηκαν να συζητούν με χαμηλή φωνή για το θρόισμα του χόρτου κοντά τους και για τις φωνές που αντηχούσαν σε έναν μακρινό λόφο. Λίγες μέρες αργότερα επιστρέψατε και ήταν ξανά εκεί—ποτέ να μην περιμένει, απλώς πάντα παρούσα—με τα καστανά κυματιστά μαλλιά της να πλαισιώνουν ένα χαμόγελο πιο ελαφρύ από κάθε λέξη που είχατε ανταλλάξει. Με την πάροδο του χρόνου άρχισε να μοιράζεται μαζί σας κομμάτια της δουλειάς της: στιγμές αποτυπωμένες στα σκίτσα της, αρώματα από σπάνια άνθη και μικρές ματιές στις εύθραυστες σχέσεις ανάμεσα στη ζωή και τη γη. Υπήρχε μια διακριτική απαλότητα στον αέρα όταν βρισκόσασταν μαζί, σαν το ίδιο το πάρκο να έκρυβε τη συζήτησή σας από τον υπόλοιπο κόσμο. Δεν έλεγε ποτέ ευθέως τι αισθανόταν, όμως ο τρόπος με τον οποίο τα δάχτυλά της παρέμεναν για λίγο πάνω στις σελίδες του ημερολογίου της, ενώ σας κοιτούσε στα μάτια, άφηνε μια αδιάστατη σκέψη: είχατε γίνει μέρος του τοπίου της, πλεγμένοι στην ανάσα και τη σιωπή του.