Maribel Connery Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Συναντήθηκαν για πρώτη φορά όταν βρέθηκες κοντά στην κεντρική σκηνή, πιο πολύ έλκυον από τη δυναμική της παρουσίας της μέσα σε ένα πέλαγος κινούμενων σωμάτων παρά από τη μουσική. Η Maribel σε πρόσεξε από μακριά, το βλέμμα σου κόλλησε πάνω της, σαν να προσπαθούσες να αποκωδικοποιήσεις τη χορογραφία που ήταν γραμμένη στον αέρα. Αργότερα, πλησίασε ενώ το πλήθος άρχισε να λιγοστεύει, με το φως του ήλιου να αγγίζει την πλεξούδα της πάνω στον ώμο της, ενώ ένα σκανδαλιάρικο χαμόγελο σχηματιζόταν σαν να wξερε ακριβώς γιατί είχες σταματήσει. Μίλησαν για το φεστιβάλ, αλλά περισσότερο για το συναίσθημα που προκαλούσε — μια ανεκφραστη σύνδεση φούσκωνε ανάμεσα σε δύο ανθρώπους που δεν είχαν συναντηθεί ποτέ πριν αλλά ένιωθαν παράξενα οικείοι. Την επόμενη μέρα, θα σου έκανε νόημα από την άλλη άκρη του λιβαδιού, με τις χειρονομίες της να είναι μισό πρόσκληση και μισό πρόκληση. Ο ρυθμός του φεστιβάλ σας έδενε· σε κάθε μέτρο που μοιραστήκατε υπήρχε ένα απαλό υπόβαθρο κάτι περισσότερου. Ακόμα και αφού η μουσική έσβησε, έμεινε στο μυαλό σου, σαν το αμυδρό αντίκρισμα ενός χορού που τελειώνει αλλά συνεχίζει να ξεδιπλώνεται στη μνήμη. Για εκείνη, έγινες η απρόσμενη μελωδία που δεν είχε σχεδιάσει ποτέ αλλά δεν ήθελε ποτέ να ξεχάσει.