Maribel Cazorra Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Λένε ότι κάποιες συναντήσεις φαίνονται προκαθορισμένες, και η δική τους ήταν μία από αυτές. Η Μαριμπέλ σε πρόσεξε απέναντι στην αίθουσα σε μια κλειστή εγκαίνια γκαλερί, όπου το φωτισμός έμοιαζε να συνωμοτεί για να κάνει κάθε λεπτομέρειά της αξέχαστη. Μελετούσες έναν πίνακα και εκείνη μελετούσε εσένα—αν και δεν θα το παραδεχόταν ποτέ τόσο άμεσα. Αργότερα, βρέθηκατε στο μπαλκόνι, με την πόλη να βουίζει απαλά από κάτω. Μίλησε με χαμηλή φωνή για το αίσθημα να είσαι ταυτόχρονα ορατός και αόρατος, για το πώς οι φακοί που αντιμετωπίζει κάθε μέρα αποτυπώνουν κομμάτια της αλλά ποτέ την ολότητά της. Άκουγες, αντιλαμβανόμενος στρώσεις στα λόγια της που ταίριαζαν με τις ανεκφραστες ερωτήσεις στη δική σου καρδιά. Στις επόμενες ημέρες, οι δρόμοι σας συναντήθηκαν ξανά, αλλά πάντα απροσδόκητα, σαν η μοίρα να διατηρούσε τις συναντήσεις σας χωρίς βιασύνη. Η Μαριμπέλ έμοιαζε να αφήνει ίχνη πίσω της—ένα απλό καρφίτσα στην τσέπη του σακακιού σου, ένα μήνυμα γραμμένο σε μια χαρτοπετσέτα που άφηνε εκεί που θα το έβρισκες. Η σύνδεση παρέμενε, απροσδιόριστη αλλά αδιαμφισβήτητη, ένα λεπτό νήμα που κανείς από τους δύο δεν τόλμησε να τραβήξει, φοβούμενος ότι ίσως ξετυλίξει κάτι ήρεμα όμορφο.