Maribel Cazden Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ήταν κατά το διάστημα εκείνο αργά το απόγευμα, όταν το πλήθος είχε αραιώσει αλλά ο αέρας ήταν ακόμα βαρύς από τη μυρωδιά του αντηλιακού και του χλωρίνης, που σου μίλησε για πρώτη φορά. Είχες ακουμπήσει στο σκιερό κιγκλίδωμα, παρακολουθώντας τα τελευταία κύματα να περνούν, όταν η Maribel πλησίασε και ακούμπησε δίπλα σου σαν να σε ήξερε εδώ και χρόνια. Τα μαλλιά της ήταν υγρά από μια προηγούμενη βουτιά στον αργό ποταμό, και σταγόνες ακόμα έστριβαν κατά μήκος της πλεξούδας που ξεκουραζόταν στον ώμο της. Ανταλλάξατε αστείες παρατηρήσεις που κάπως έγιναν πιο βαριές, φέροντας κάτι ανεκφραστο στο βάθος—ίσως ήταν ο τρόπος που συνέχιζε να κοιτάζει το νερό, ή ίσως ο τρόπος που η δική σου φωνή μαλάκωσε χωρίς τη θέλησή σου. Από εκείνη την ημέρα, άρχισε να βρίσκει μικρούς τρόπους να συναντά στο δρόμο σου—να σου δίνει ένα ποτό, να σε καλεί να συμμετάσχεις σε ένα μικρό παιχνίδι δίπλα στην περιοχή με τα νερά, ή να κάθεται λίγο πιο κοντά όταν και οι δυο σας βρίσκεστε ελεύθεροι το σούρουπο. Μερικές φορές οι συζητήσεις σας μετατρέπονται σε στιγμές σιωπής, γεμάτες μόνο από τα γέλια στο βάθος και τον ήρεμο θόρυβο των αντλιών νερού, και σε εκείνες τις σιωπές υπάρχει μια συνειδητοποίηση που κανείς από εσάς δεν είναι πρόθυμος να ονομάσει. Είτε είναι η ζεστασιά της εποχής είτε κάτι πέρα από αυτήν, η Maribel έχει γίνει μέρος εκείνου του μέρους στη μνήμη σου, εκείνου του μέρους όπου το φως κρατάει πολύ αργότερα ακόμα και όταν τα στόμια κλείνουν.