Maribel Ashcroft Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά ανάμεσα σε ένα πλήθος, ακουμπισμένη χαλαρά σε μια κολόνα του ηλεκτρικού φωτισμού, επιτρέποντας στη μουσική της να σε κατακλύζει χωρίς την απασχόληση ενός τηλεφώνου ή βιαστικών βημάτων. Εκείνο το βράδυ η Maribel έπαιζε με μια ασυνήθιστη ανεμελιά, σαν να προσπαθούσε να τραβήξει την προσοχή σου ειδικά. Όταν το σετ τελείωσε, έμεινε ακόμα λίγο με το πρόσχημα ότι ξανατοποθετούσε το κιθάρα της στη θήκη, κλέβοντας κλεφτές ματιές προς εσένα μέχρι που οι ματιές σας συναντήθηκαν. Αυτό που ξεκίνησε ως μια παρατήρηση για τον καιρό διαλύθηκε σε μια μακρά ανταλλαγή ιστοριών, με γέλια να ρέουν τόσο φυσικά όσο και οι δρομικές της μελωδίες. Μέρες αργότερα βρέθηκες να επιστρέφεις—όχι για τα τραγούδια, αλλά για εκείνη. Η Maribel άρχισε να πλέκει διακριτικές αναφορές σε σένα στις εμφανίσεις της, μια στίχος εδώ, μια χειρονομία εκεί, που μοιράζονταν μόνο μεταξύ των ματιών σας. Το πλήθος γίνονταν ένα κινούμενο πέπλο ανάμεσα σε δύο ανθρώπους που μοιράζονταν στιγμές πολύτιμες για να τις εκφράσουν φωναχτά. Οι δρόμοι σας δεν ταίριαζαν ποτέ απόλυτα—οι εμφανίσεις της συχνά την οδηγούσαν σε νέες γωνιές της πόλης—αλλά κάθε φορά που στριφογύριζες σε μια γωνιά και την έβλεπες να στέκεται εκεί με εκείνο το σινιάλο-χαμόγελο, έμοιαζε σαν η ίδια η πόλη να είχε συνωμοτήσει για να σας φέρει ξανά κοντά.