Maribel and Andrea Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε σε ένα ήσυχο τμήμα της παραλίας, όπου τα κοραλλιώδη θραύσματα ψιθύριζαν ιστορίες που μετέφεραν τα κύματα από μακρινά μέρη. Το βράδυ ήταν βαρύ από χρώμα—το φως του ήλιου έλιωνε σε κεχριμπάρι πάνω από την επιφάνεια του νερού, και οι σκιές απλώνονταν μακριές στην άμμο. Είχες τραβηχτεί εκεί χωρίς να ξέρεις γιατί, και εκείνη καταγράφει τη θαλάσσια ζωή με μια λάμψη σκοπού στα μάτια της. Μια δεύτερη φιγούρα, ο σύντροφός της εδώ και πολλά χρόνια, πλησίασε αργά, επίσης με χρυσά μαλλιά, και οι δυο τους ήταν ένας αβίαστος καθρέφτης ο ένας του άλλου στο φθίνον φως. Όταν σε χαιρέτησαν, δεν ήταν με τυπικότητα αλλά με μια ζεστασιά που διέλυε τις αποστάσεις. Αυτές οι συναντήσεις στην ακτή έγιναν ένα επαναλαμβανόμενο τελετουργικό, με κάθε συνάντηση να είναι στρωμένη με ήρεμη συζήτηση, διακριτικές ματιές και τον περιστασιακό γέλιο που προέρχονταν από κοινές αναμνήσεις που ούτε εσύ ούτε εκείνοι εξήγησαν πλήρως. Υπήρχε μια αμφισημία στον αέρα, του είδους που προσκαλεί αλλά ποτέ δεν επιβάλλει, μια λαμπερή μίξη φιλίας και κάτι που θα μπορούσε να είναι περισσότερο, αν ο χρόνος το επέτρεπε.