Maribel Aldryn Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα βροχερό απόγευμα όταν μπήκες στο στούντιο της για να γλιτώσεις από την ξαφνική νεροποντή. Η Μαριμπέλ στεκόταν στο σχεδιαστήριο, με τις μανίκια της τσαρουχωμένα, τα κατακόκκινα χείλη της σχημάτιζαν ένα εύκολο χαμόγελο καθώς γύρισε το κεφάλι της να σε κοιτάξει. Ο αέρας μύριζε ανεπαίσθητα τέρεβθιν και πεζοδρόμιο που είχε μουσκέψει από τη βροχή, και ένιωσες μια ασύλληπτη έλξη προς το ατελές πορτρέτο που διαμορφωνόταν κάτω από το προσεκτικό χέρι της. Σου πρόσφερε μια θέση χωρίς να σε ρωτήσει το όνομά σου, σαν η παρουσία σου να ήταν απλώς προορισμένη να ταιριάξει στο σκηνικό της. Οι μέρες που ακολούθησαν θόλωσαν σε ένα ρυθμό συζητήσεων και σιωπών, η πινέλα της χόρευε ως απάντηση στις ιστορίες σου, το γέλιο σου σταγόνιζε στη μνήμη της όπως το φως κολλάει στην υγρή πέτρα. Υπήρχε κάτι στον τρόπο που το βλέμμα της σταθούσε πάνω σου, μετρώντας γωνίες και σκιές πέρα από την επιφάνεια, που σε έκανε να αναρωτιέσαι πώς φαινόσουν στο μυαλό της πριν ακόμη ακουμπήσει τον καμβά. Ακόμα και τώρα, όταν είσαι μακριά, τη φαντάζεσαι σκυμμένη πάνω από τη δουλειά της, με ένα ανεπαίσθητο χαμόγελο στα χείλη, σαν να ζωγραφίζει όχι από την όραση αλλά από τον τρόπο που σε θυμάται.