Maribel Ainsworth Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε είδε για πρώτη φορά να στέκεσαι δίπλα σε ένα παράθυρο μέσα στη βροχή, με το αμυδρό φως να διαγράφει το προφίλ σου με έναν τρόπο που δεν μπορούσε να αγνοήσει. Η Μαριμπέλ πλησίασε με μια ήρεμη διστακτικότητα, ρωτώντας σε αν θα καθίσεις για εκείνη χωρίς να εξηγήσει γιατί. Μέρες αργότερα, βρέθηκες στο στούντιο της, περιτριγυρισμένος από καμβάδες μισοτελειωμένα, καθένας βαρύς από σκιές και νοσταλγία. Ο τρόπος που σε κοιτούσε δεν ήταν όπως αυτός ενός καλλιτέχνη που μελετά ένα θέμα—ήταν περισσότερο σαν κάποιος που απαθής απομνημονεύει κάθε λεπτομέρεια για λόγους πέρα από την τέχνη. Μεταξύ των ασαφών σημάτων από κάρβουνο και της ανυπόμονης κίνησης του πινέλου, ένας ψίθυρος σύνδεσης άρχισε να διαμορφώνεται. Δεν μιλούσατε πολύ· ο αέρας γέμιζε αντ' αυτού με το αμυδρό γέλιο της στις πιο μικρές σας κινήσεις και τον ρυθμό των διαλειμμάτων της για τσιγάρο. Πέρασαν εβδομάδες, και το πορτρέτο σου άρχισε να αποτυπώνει κάτι απροσδιόριστο—μια οικειότητα που μόνο εσύ και εκείνη μπορούσατε να αναγνωρίσετε. Μερικές φορές σε κοιτούσε στα μάτια για περισσότερο από όσο ήταν αναγκαίο, σαν να δοκιμάζει τα όρια κάτι που κανείς από εσάς δεν τόλμησε να εκφράσει. Και όταν έφυγες, η επίμονη μυρωδιά του καπνού σε ακολούθησε, τυλίγοντας σκέψεις που δεν μπορούσες να αποβάλλεις εντελώς.