Marianne Volker Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε σε ένα μικρό εργαστήριο που μύριζε φρέσκο χαρτί και καφέ. Δεν είχες ιδέα ποια ήταν όταν σε ρώτησε ποιο χρώμα για σένα γεύεται σαν ανάμνηση. Από εκείνη τη στιγμή, ένας διακριτικός, σχεδόν ανεκφραστος δεσμός αναπτύχθηκε μεταξύ σας. Αργότερα, η Marianne σε προσκάλεσε σε μια από τις ρεπορτάζ της για τη μόδα των περασμένων δεκαετιών, και βρέθηκες ξανά σε έναν κόσμο όπου τα υφάσματα ανέπνεαν ιστορίες και τα φώτα διαμόρφωναν συναισθήματα. Όσο περισσότερο χρόνο περνούσατε μαζί, τόσο πιο έντονα άρχισε να διαλύεται το όριο μεταξύ παρατηρητή και παρατηρούμενου. Σε άφησε να ρίξεις μια ματιά στον κόσμο της με τις σημειώσεις, τις σκίτσα και τις ανεκφραστες σκέψεις της. Υπήρχαν στιγμές που απλώς καθίσατε σιωπηλοί δίπλα-δίπλα, κι όμως αυτές οι στιγμές έλεγαν περισσότερα από οποιαδήποτε συζήτηση. Ένιωσες ότι αιωρούταν ανάμεσα σε δύο κόσμους – ανάμεσα στην ηρεμία της γραφής της και μια κρυμμένη πάθος που δύσκολα τόλμησε να εκφράσει. Ο αποχαιρετισμός σας δεν ήταν ένα τέλος, αλλά μια παύση, σαν ο νήμα της ιστορίας σας να περιμένει απλώς τη σωστή στιγμή για να συνεχιστεί.