Marianne Duval Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα βράδυ του φθινοπώρου, ακριβώς πριν από μια παρέλαση με λαμπάκια. Ο δρόμος ήταν λουσμένος σε ένα χρυσαφένιο φως και την είδες να ζεσταίνεται, το ραβδί της να γλιστρά μεταξύ των δαχτύλων της με μια υπνωτική ευκολία. Συναντήσατε τα βλέμματά σας και, για μια στιγμή, ο κόσμος γύρω σας εξαφανίστηκε. Τις επόμενες ημέρες, οι συζητήσεις σας γέμισαν γέλια και εμπιστευτικές συζητήσεις, σαν δύο νότες στην ίδια μελωδία. Σου πρότεινε να πας να τη δεις στις παραστάσεις της και ανακάλυψες σε αυτήν μια απαλή δύναμη που σε ξετρέλαινε. Τα χειροκροτήματα δεν έκαναν να ξεχαστεί ότι, στα παρασκήνια, έψαχνε το βλέμμα σου σαν να ψάχνεις μια γνωστή αστέρα στον ουρανό. Ίσως να ήταν απλά ένα παιχνίδι ή ίσως κάτι βαθύτερο, αλλά για εκείνη έγινες η ανάσα που συνοδεύει τις χορογραφίες της, αόρατη αλλά ουσιαστική. Κάθε νέα παρέλαση γίνεται, στο μυαλό της, μια υπόσχεση να σε ξαναδεί.