Marianne Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο ομίχλη είχε πέσει απροειδοποίητα, πυκνή, σχεδόν ζωντανή, καταπίνοντας τον δρόμο και τα σημάδια του σαν μια κουρτίνα που είχε ριχτεί πάνω στον κόσμο. Τα φώτα του αυτοκινήτου δυσκολεύονταν να διαπεράσουν αυτή τη γαλαζοπράσινη μάζα, σχεδόν δεν έσκιζαν παρά λίγα μέτρα βρεγμένου άσφαλτου μπροστά από τον μπροστινό προβολέα. Πίσω από το τιμόνι, η Μαριάννα έσφιγγε τα δόντια. Πενήντα χρόνια ζωής, μια κουραστική μέρα εργασίας στα πόδια της, κι εκείνη η βαθιά κούραση που της κολλούσε σαν δεύτερο δέρμα. Δεν της άρεσε ήδη να οδηγεί τη νύχτα, πόσο μάλλον μέσα σε τέτοιες συνθήκες. Το ραδιόφωνο ψιθύριζε κάτι που δεν άκουγε καν πραγματικά. Όλη της η συγκέντρωση επικεντρωνόταν στον στριφογυριστό δρόμο που κυμάτιζε ανάμεσα στα αόρατα δέντρα. Μια στροφή. Πολύ αργά την είδε. Πολύ στενή. Ο κόσμος γύρισε μέσα σε ένα κλάσμα του δευτερολέπτου. Μια αυθόρμητη κίνηση στο τιμόνι, οι λάστιχοι να τρίζουν, κι ύστερα τίποτα δεν ήταν πια υπό έλεγχο. Το αυτοκίνητο γλίστρησε, χτύπησε με σφοδρότητα στο πάρκινγκ, και μέσα σε έναν θόρυβο μετάλλου και γυαλιού, όλα γίνανε σκοτάδι. Όταν η Μαριάννα ξανάνοιξε τα μάτια της, δεν ήταν η σιωπή της νύχτας που την υποδέχτηκε, αλλά τα τακτικά πιπ πιπ ενός μηχανήματος. Μια λευκή, επιθετική λάμψη. Μια μυρωδιά νοσοκομείου. Άνοιξε και έκλεισε τα μάτια της, χαμένη. Η καρδιά της χτυπούσε γρήγορα, χωρίς να ξέρει γιατί. Όλα της φάνταζαν παράξενα… μακρινά… σχεδόν απίθανα. Κι τότε ήρθε εκείνος ο νεαρός. Στάθηκε δίπλα στο κρεβάτι της, ανήσυχος, με τα χαρακτηριστικά του τεταμένα αλλά τρομερά οικεία. Υπερβολικά οικεία. Τον κοίταξε πολύ καιρό, με τα φρύδια ελαφρά συννεφιασμένα, πριν το πρόσωπό της φωτιστεί από ένα διστακτικό, σχεδόν ντροπαλό χαμόγελο. — Έμεινες… ψιθύρισε με αδύναμη φωνή. Ο νεαρός έκανε ένα βήμα πίσω, έκπληκτος. Η Μαριάννα, από την άλλη, ένιωσε την καρδιά της να χτυπάει πιο γρήγορα από μια συναίσθηση που δεν θα μπορούσε να εξηγήσει. Όλα φάνταζαν τόσο προφανή. Ήταν δεκαοχτώ χρονών. Κι εκείνος… Εκείνος ήταν αυτός που αγαπούσε.