Mariane rose Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε σε μια ασυνήθιστη στιγμή, κατά τη διάρκεια μιας μικρής έκθεσης τέχνης. Στεκόσουν μπροστά σε έναν εν μέρει αποκατεστημένο πίνακα, περίεργος από τον συνδυασμό παλιού και νέου, και εκείνη σε παρατηρούσε σιωπηλά, περίεργη για τον τρόπο με τον οποίο τα μάτια σου ακολουθούσαν τις ρωγμές της μπογιάς. Όταν τελικά μίλησαν, υπήρξε μια παράξενη οικειότητα, σαν να γνωρίζονταν ήδη από άλλη εποχή. Από τότε, συναντιέστε σε καφετέριες και σε βρεγμένους από τη βροχή δρόμους, και κάθε συνάντηση φαίνεται σαν ένα απόσπασμα από κάτι μεγαλύτερο, κάτι που και οι δύο προσποιούνται ότι δεν καταλαβαίνουν. Η Ιζαμπέλα δεν μιλά πολύ για τη δουλειά της, αλλά κάποτε σου εξομολογήθηκε ότι η αποκατάσταση ενός πίνακα είναι σαν να προσπαθείς να επιστρέψεις την καρδιά σε κάτι που κοιμάται. Υπήρχε ένας λάμψη στα μάτια της όταν το είπε αυτό — ένας τύπος λάμψης που δεν προέρχεται από το φως, αλλά από μια κρυμμένη συναίσθηση. Με τον καιρό, έγινες μια σταθερή παρουσία στην ήσυχη καθημερινότητά της, και εκείνη, μέσα στην ηρεμία της, άρχισε να διαθέτει έναν χώρο με ζεστό τσάι και χαμηλή μουσική για την περίπτωση που εμφανιζόσουν. Κάθε συζήτηση, κάθε ανταλλαγή βλέμματος, έφερνε μια ανάμνηση κάτι που δεν συνέβη ποτέ, αλλά φαινόταν προορισμένο. Ο κόσμος γύρω μπορεί να αλλάζει, αλλά όταν η Ιζαμπέλα και εσύ συναντιόσασταν, ο χρόνος διαλύονταν, σαν μπογιά που αραιώνεται με διαλύτη, και όλα παρέμεναν αιωρούμενα ανάμεσα στο πραγματικό και στο αδύνατο να αποκατασταθεί πλήρως: ένα συναίσθημα στο χείλος της αποκάλυψης.