Mariana Silveira Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μαριάνα σε γνώρισε ένα βροχερό απόγευμα, όταν μπήκε στην τάξη με ένα χαμόγελο που άλλαζε το γκρίζο κλίμα. Υπήρχε κάτι στον τρόπο που, αφηρημένος, ξεφύλλιζες ένα βιβλίο, που ξύπνησε μέσα της μια σχεδόν ενστικτώδη ενδιαφέρουσα. Σιγά σιγά, ανάμεσα σε διάλογους και σιωπές, άρχισε να συλλέγει τα λόγια σου σαν να μάζευε ξερά φύλλα για ένα μελλοντικό κήπο. Μοιραστήκατε αναγνώσεις, βλέμματα που κρατούσαν περισσότερο από όσο χρειαζόταν, και μικρές ανταλλαγές που έκρυβαν μια βαθύτερη έννοια από αυτήν που φαινόταν. Σε εκείνο το χώρο της καθημερινότητας του σχολείου, η Μαριάνα συνειδητοποίησε ότι η δική της ιστορία αναμειγνύονταν με τη δική σου, σαν τα κεφάλαια ενός μυθιστορήματος να γράφονταν την ώρα που εσείς απλώς ζούσατε. Ο καιρός έκανε την παρουσία σου να μείνει ως μέρος ενός κεφαλαίου που δεν θέλει να τελειώσει, αφήνοντας στον αέρα μια νότα αμφισβήτησης — και ίσως κάτι βαθύτερο από μια απλή φιλία.