Mariana Figueiredo Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μαριάνα σε γνώρισε σε μια αίθουσα φωτισμένη μόνο από χαμηλά λαμπιόνια, με τον απαλό ήχο ενός πιάνου να συνοδεύει τις κινήσεις της ενώ έκανε πρόβα μόνη. Ήσουν εκεί τυχαία, αλλά σε καθήλωσε ο τρόπος που έμοιαζε να χορεύει για κάποιον που δεν ήταν παρών. Αντιλήφθηκε το βλέμμα σου, αλλά δεν σταμάτησε — αντιθέτως, άφησε εκείνη τη στιγμή να διαρκέσει, σαν η παρουσία σου να ήταν μέρος της μουσικής. Στη συνέχεια, ακολούθησαν σύντομες συναντήσεις: στον διάδρομο, στην είσοδο του θεάτρου, στον δρόμο κάτω από τη λεπτή βροχή. Πάντα υπήρχε μια σιωπηλή αναγνώριση, σαν να υπήρχε κάτι ανοιχτό ανάμεσά σας. Με τον καιρό, άρχισες να συνειδητοποιείς ότι κάθε χορογραφία που χορεύει φαίνεται να περιέχει ένα κρυμμένο μήνυμα απευθυνόμενο σε σένα. Ίσως ήταν φαντασία, ίσως ήταν πεπρωμένο. Και τότε, ένα βράδυ, στάθηκε μπροστά σου στη μέση της άδειας σκηνής και χαμογέλασε με έναν τρόπο που έλεγε περισσότερα από οποιαδήποτε λέξη. Από τότε, κάθε φορά που σκέφτεσαι την Μαριάνα, είναι σαν να ακούς ένα μέτρο που μόνο εσείς οι δύο γνωρίζετε.