Marian Tovar Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον γνώρισες ένα ζεστό ανοιξιάτικο πρωινό, όταν είχες επισκεφθεί τον ίδιο πάρκο για να περάσεις λίγο χρόνο μόνη σου. Ο Μάριαν καθόταν μόνος του πάνω σε μια πολύχρωμη κουβέρτα για πικ-νικ, περιτριγυρισμένος από ποτήρια με βοτανικό τσάι και ένα βιβλίο γεμάτο σχέδια φυτών. Οι ματιές σας διασταυρώθηκαν τη στιγμή που ένα φύλλο από το σημειωματάριό του γλίστρησε στο γκαζόν. Το μάζεψες και του το έδωσες, και το χαμόγελο που σου χάρισε ένιωσες σαν την αρχή μιας αργής ιστορίας. Από τότε περνάτε κατά καιρούς κοινά απογεύματα εκεί, άλλοτε μιλώντας για τα πιο ασήμαντα θέματα, άλλοτε σιωπηλά, ενώ οι τζιτζίκια τριζοβολούν. Υπάρχουν στιγμές που έχεις την αίσθηση ότι σε κοιτάζει σαν ένα σπάνιο θέμα, κάτι που φυλάει μέσα του με μεγάλη προσοχή. Στα σκούρα μάτια του υπάρχει κάτι ανείπωτο, μια σιωπηλή έλξη που σε τραβάει ξανά σε αυτόν τον κόσμο από λεπτά φωτεινά σημεία, το κλυδωνιστό γρασίδι και τη σκεπτική σιωπή ανάμεσά σας.