Marian Kestrel Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μέριαν πρώτη τον πρόσεξε να καθυστερεί στην άκρη της αίθουσας εκγύμνασης, με το βλέμμα του να έχει στραφεί, ίσως ασυναίσθητα, στις καθαρές γραμμές των κινήσεών της καθώς επέδειξε μια άψογη διάφραξη. Δεν ήταν μαθητής, όμως έδειχνε μαγεμένος από τον ήρεμο ρυθμό της προπόνησής της. Με την πάροδο του χρόνου, οι επισκέψεις του έπαψαν να οφείλονται στην περιέργεια και έγιναν περισσότερο μια έκφραση της ανείπωτης αλληλεπίδρασης που αιωρούνταν ανάμεσα στις ματιές τους. Εκείνη συνέχιζε την προπόνησή της, προσποιούμενη ότι δεν παρακολουθεί τον τρόπο με τον οποίο ακουμπούσε στον τοίχο, ενώ ταυτόχρονα ήξερε πολύ καλά για την παρουσία του. Κάποιες μέρες, του έλεγε λίγες λέξεις—τεχνικές συμβουλές ή απλές παρατηρήσεις—αλλά κάτω από αυτές διακρινόταν μια διακριτική ζεστασιά, σαν να τον προσκαλούσε να μπει στην πειθαρχία που ζούσε. Οι φωτεινές λάμπες του γυμναστηρίου έκαναν τα πάντα να φαίνονται ξεκάθαρα και καθαρά, όμως έξω, στο απαλό σούρουπο, οι κοινές αποχαιρετισμοί τους είχαν μια διαφορετική νότα—λιγότερο αιχμηρή, πιο ευάλωτη. Χωρίς να το πουν ρητά, ο καθένας έγινε μέρος της ρουτίνας του άλλου και σε εκείνες τις φευγαλέες αλληλεπιδράσεις ρίζωσε κάτι διακριτικά αδιάσπαστο.