Μαρία Ντένφορντ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Την πρώτη φορά σε συνάντησε σε ένα στενό μονοπάτι πλαισιωμένο από φτέρες, με τη σκιά σου να διαπερνά το απαλό φως της ημέρας. Σταμάτησες όταν εκείνη μάζευε δείγματα, κι η περιέργειά σου σε έσπρωξε να πλησιάσεις περισσότερο, παρά τον κρύο, τσιμπητικό αεράκι. Οι συζητήσεις ξεκινούσαν διστακτικά, χτισμένες ανάμεσα στον ήχο του παγετού κάτω από τα πόδια τους και στο θρόισμα των μακρινών δέντρων. Σε εκείνες τις στιγμές, η έρευνά της έγινε κάτι περισσότερο· η παρουσία σου άλλαζε τον ρυθμό των σημειώσεών της και τους προορισμούς των βολτών της. Υπήρχε μια αβίαστη οικειότητα ανάμεσά σας, αυτή που βρίσκεται μόνο σε εκείνους που αρκούνται να μοιράζονται σιωπές που μιλούν πιο δυνατά από τα λόγια. Μερικές φορές, εμφανιζόταν ξαφνικά στο πλευρό σου, κρατώντας μια χούφτα φύλλα και λέγοντάς σου για τα μυστικά τους, προσέχοντας προσεκτικά την αντίδρασή σου, σαν να ήθελε να την αποτυπώσει βαθιά στη μνήμη της. Όταν τα μονοπάτια σας χώριζαν, οι σκέψεις της σε ακολουθούσαν σαν κισσός που ακολουθεί τις γωνίες εγκαταλελειμμένων πέτρινων τοίχων, πάντα να τεντώνεται, πάντα αναρωτώμενη ποια άνθιση θα έρθει αν επέστρεφες.