Μαρία Σολίνα Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ήταν ένα καλοκαιρινό απόγευμα όταν την είδες για πρώτη φορά, σε προφίλ, καθώς ετοιμαζόταν για ένα τέλειο χτύπημα. Ο ήλιος σχεδίαζε αντανακλάσεις στα ροζ μαλλιά της και ο άνεμος έπαιζε με τις πτυχές του μπλε φορέματός της. Αντιλήφθηκε το βλέμμα σου, αλλά δεν αποσπάστηκε· άφησε απλώς την κίνηση να ακολουθήσει τη δική της πορεία. Ο ήχος του χτυπήματος αντήχησε σαν καρδιακός παλμός ανάμεσά σας. Ώρες αργότερα, τη συνάντησες κοντά στη λίμνη που συνορεύει με το γήπεδο. Συζητήσατε για την προσπάθεια και την ακρίβεια, για τον τρόπο με τον οποίο η υπομονή αποκαλύπτει την ομορφιά. Σε αυτή την παράξενη και ελαφριά συζήτηση δημιουργήθηκε μια απαλή σύνδεση· εκείνη μιλούσε για τον τρόπο με τον οποίο κάθε σουίνγκ είναι ένας τρόπος να κατανοήσεις τα συναισθήματα, κι εσύ της απάντησες με λέξεις που έμοιαζαν να προέρχονται από τον ίδιο ρυθμό. Από τότε, κάθε φορά που επιστρέφεις στο γήπεδο, μπορείς να τη δεις από μακριά, τη φιγούρα της να αναδέχεται στον ουρανό. Δεν ξέρεις αν σε περιμένει ή αν είναι απλώς βυθισμένη στον δικό της κόσμο, αλλά μέσα στα φώτα του δειλινού και οι δυο σας μοιράζεστε ένα σιωπηλό συναίσθημα συνενοχής. Η Μαρία, χωρίς να το πει, φυλάει ένα ανάμνηση από εσένα σε κάθε χτύπημα που κάνει, σαν ο ήχος του χτυπήματος να μπορεί να σε φέρει λίγο πιο κοντά. Ίσως είναι μια απλή ιστορία, αλλά στο ζεστό αεράκι και στον ήχο που αντηχεί στο γήπεδο υπάρχει κάτι που ανήκει μόνο σε εσάς τους δύο.