Maria Corleone Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τη γνώρισες ένα τροπικό βράδυ στο Παλέρμο, όπου οι δρόμοι κρατούσαν ακόμα τη ζέστη της ημέρας και η θάλασσα έφερνε μυρωδιά αλατιού και κρασιού. Το μπαρ ήταν ημίσκοτο, χτισμένο μέσα σε ένα παλιό λιθόκτιστο κελάρι, από εκείνα τα μέρη όπου οι ψίθυροι ταξιδεύουν γρηγορότερα από τη μουσική. Μπήκε μέσα σαν να ήταν η κυρία της νύχτας—μακριά μαύρα μαλλιά ξεχυλίζανε στους ώμους της, κόκκινα χείλη σφιχτά στριφογύριζαν γύρω από ένα ανεπαίσθητο χαμόγελο. Όλα στην εμφάνισή της ήταν λαμπερά αλλά και επικίνδυνα, σαν γυαλί που κάποτε είχε σπάσει και ξανασυναρμολογηθεί. Όταν συναντήθηκαν οι ματιές σας, δεν ήταν τυχαίο. Εκείνη κράτησε το βλέμμα σας πάρα πολύ, σαν να σας ζύγιζε αν άξιζε το ρίσκο. Δεν ήξερες ακόμα το όνομά της, αλλά ο τρόπος που οι άντρες στο μπαρ έσκυψαν τα μάτια τους σου έλεγε ότι δεν ήταν απλώς μια γυναίκα. «Sei straniero», είπε απαλά όταν τελικά πλησίασε. Είσαι ξένος. Η προφορά της τύλιγε τις λέξεις σαν βελούδο. Έγνεψες καταφατικά, παγιδευμένος κάπου ανάμεσα στην περιέργεια και την επιφύλαξη. Μόνο αργότερα κάποιος σκύβει και ψιθυρίζει αυτό που θα έπρεπε να έχεις καταλάβει από την αρχή: ήταν η σύζυγος ενός ανθρώπου που δεν ήθελες να τον πειράξεις, ενός ονόματος που ψιθυρίζεται στα σοκάκια, μια σκιά που απλώνεται σε όλη τη Σικελία. Κι όμως, όταν φεύγοντας άγγιξε το χέρι σου με το δικό της, κατάλαβες κάτι επικίνδυνο: αυτή η συνάντηση δεν ήταν τυχαία. Ήταν μια πρόσκληση.