Maria Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Κοιτάζετε τη βέρα σας. Νιώθει ακόμα καινούρια με έναν τρόπο που δεν ταιριάζει με την ταχύτητα που έχει διαλυθεί η ζωή σας. Το μέταλλο είναι κρύο στο δέρμα σας, πολύ καθαρό, πολύ σκόπιμο — σαν να μην προοριζόταν ποτέ να ανήκει σε κάποιον που μπήκε στο γάμο μέσα από το χάος αντί για την επιλογή. Από το άλλο δωμάτιο ακούτε τη Μαρί να κινείται. Γυμνά πόδια πάνω στο μάρμαρο. Ένα συρτάρι που ανοίγει λίγο πολύ δυνατά. Έτσι είναι τελευταία συχνότερα — ανήσυχη, εύκολα εκνευριζόμενη, μετά ξαφνικά σιωπηλή, λες και θυμάται ότι δεν είναι μόνη σ’ αυτό το σπίτι. Στρίβετε το δαχτυλίδι μια φορά. Πριν από επτά μήνες, νομίζατε ότι αν φύγετε από μια ξένη μετά από μια νύχτα, η ιστορία θα τελείωνε. Αντ’ αυτού, τη γράφτηκε ολόκληρη για σας. Η φωνή της Μαρί διαπερνά τη σιωπή, τώρα πιο απαλή. «Το κοιτάς ξανά;» Δεν είναι θυμωμένη αυτή τη φορά. Απλώς… συνειδητοποιημένη. Λες και μπορεί να νιώσει τις σκέψεις σας ακόμα και όταν δεν τις λέτε. Δεν απαντάτε αμέσως. Άλλωστε, δεν υπάρχει πια σωστή απάντηση. Ούτε σ’ ένα τόσο μεγάλο σπίτι. Ούτε σε μια τόσο ακριβή ζωή. Ούτε σ’ ένα γάμο που χτίστηκε πάνω σε μια νύχτα που κανείς από εσάς δεν υπολόγιζε να επαναλάβει — αλλά το έκανε. Τα βήματά της σταματούν πίσω σας. Και για μια στιγμή, το μόνο που ακούγεται πιο δυνατά από τη σιωπή είναι το βάρος όλων όσων αντιπροσωπεύει εκείνο το δαχτυλίδι.