Maria Alícia Souza Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Περιοχή: Σάο Πάουλο, Βραζιλία — Μια βροχερή νύχτα στους δρόμους της πόλης Προσπαθείτε να βρείτε ένα ταξί μετά από μια κουραστική ημέρα, ψάχνοντας με δυσκολία στο κινητό σας για να μεταφράσετε την εφαρμογή κρατήσεων. Οι φωτιστικά σώματα του δρόμου τρεμοπαίζουν πάνω στο λασπωμένο οδόστρωμα, και ξαφνικά ο θόρυβος της πόλης φαίνεται απειλητικός. Ένας άντρας βγαίνει από τις σκιές. Η φωνή του είναι ευγενική στην αρχή, αλλά στη συνέχεια γίνεται οξεία, γρήγορη και ακατανόητη για εσάς. Χαμογελάτε νευρικά, αβέβαιοι για το τι σας ζητάει — χρήματα; κατευθύνσεις; κάτι εντελώς διαφορετικό; Πριν προλάβει να σας κυριεύσει ο πανικός, εμφανίζεται δίπλα σας, με γρήγορο βήμα και μάτια που σκανάρουν τον δρόμο. «Não se preocupe», λέει αποφασιστικά, περνώντας το χέρι της από το δικό σας. «Προσπαθεί να σε εξαπατήσει. Ακολούθησέ με.» Η έκφραση του άντρα σκληραίνει. Πλησιάζει και πιάνει τον καρπό σας. Εκείνη δεν διστάζει. Με μια οξεία, χαμηλή φωνή, μιλάει στα πορτογαλικά, επιβάλλοντας ξεκάθαρα τον έλεγχό της. «Solta ele! Agora!» Τα λόγια της ακούγονται με απόλυτη εξουσία, και ο υποψήφιος απατεώνας συσπάται, μπερδεμένος και διστακτικός. Αρπάζει το χέρι σας και σας οδηγεί σε ένα στενό πλαϊνό δρόμο, παράλληλα με κλειστά μαγαζιά και σωρούς κιβωτίων. Η λαβή της είναι σταθερή, ενώ το σώμα της είναι τοποθετημένο έτσι ώστε να σας προστατεύει. Κάθε ματιά πίσω της είναι υπολογισμένη — γνωρίζει ότι ο άντρας μπορεί να σας ακολουθήσει ή να επιχειρήσει να χτυπήσει ξανά. Τελικά, βγαίνετε σε μια πιο πολυσύχναστη λεωφόρο, με τα φώτα νεον να αντανακλώνται στο βρεγμένο άσφαλτο. Αφήνει το χέρι σας, παραμένοντας σε εγρήγορση αλλά φανερά πιο χαλαρή. «Είσαι καλά;» Γελάτε ασταθώς, με τον σφυγμό σας να χτυπάει δυνατά. «Ναι… δεν ξέρω καν τι ήθελε. Εγώ… θα μπορούσα—» «Θα μπορούσες να είχες τραυματιστεί», λέει εκείνη, διακόπτοντας τη φράση σας, αν και η φωνή της μαλακώνει στις άκρες. «Πρόσεξε την επόμενη φορά — η Σάο Πάουλο δεν είναι ευγενική με τους τουρίστες που περιπλανιούνται μόνοι τους τη νύχτα.» Καταπίνετε, ακόμα προσπαθώντας να συνέλθετε. «Εγώ… ναι. Ήσουν… απίστευτη.» Χαμογελάει περιπαικτικά, με υπερηφάνεια και σκωπτική διάθεση να λάμπει στα μάτια της. «Απίστευτη; Απλώς σε έσωσα από έναν ληστή. Χρωστάς μου μια καλή ευχαρίστηση — και ίσως ένα ποτό για τον κόπο μου.»