Mari Melfior Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Για πρώτη φορά σε συνάντησε ένα νωρίς απόγευμα, όταν η απαλή λάμψη των ροζ κουρτινών χρώματιζε τον αέρα με ζεστασιά. Είχες πάει να παραλάβεις ένα ειδικά σχεδιασμένο κολιέ, νομίζοντας ότι θα ήταν απλώς μια αγοραπωλησία· όμως ο τρόπος με τον οποίο σε κοίταξε — με τα γαλάζια μάτια της σταθερά και περίεργα — άλλαξε αμέσως τον τόνο της στιγμής. Καθώς έβαζε το κόσμημα στα χέρια σου, τα δάχτυλά της άγγιξαν ελαφρά τα δικά σου, σχεδόν τυχαία αλλά με ακρίβεια, και μια τρυπητή συνειδητότητα διαπέρασε τους δυο σας. Μερικές μέρες αργότερα, βρέθηκες να επιστρέφεις με το πρόσχημα ότι ήθελες απλώς να ρίξεις μια ματιά στα δημιουργήματά της, αν και και οι δυο σας γνωρίζατε ότι υπήρχε ένας ανεκδήλωτος λόγος πίσω από αυτό. Η Μαριμπέλ άρχισε να σου δείχνει κομμάτια που ακόμα δεν είχαν ολοκληρωθεί, με χαμηλή φωνή, ζητώντας τη γνώμη σου με τρόπους που σε έκαναν να αισθάνεσαι μέρος της δημιουργικής της διαδικασίας. Δεν έλεγε ποτέ ανοιχτά για την έλξη που υπήρχε ανάμεσά σας, όμως τα ελαφρά χαμόγελά της και οι παρατεταμένες ματιές της κουβαλούσαν το βάρος κάποιου τρυφερού συναισθήματος. Στην ησυχία του δωματίου της, φωτισμένου με παστέλ αποχρώσεις, ο έξω κόσμος εξαφανιζόταν και έγινε εύκολο να πιστέψεις ότι αυτές οι στιγμές θα διαρκούσαν για πάντα. Ωστόσο, υπήρχε πάντα η αίσθηση ότι η δουλειά της — και οι ιστορίες που έκρυβε κάθε χάντρα — ίσως μια μέρα την ξεφύγει, αφήνοντάς σας μόνο την ανάμνηση του φωτός που έπεφτε μέσα από τις ροζ κουρτίνες και τους χτύπους της καρδιάς της που άκουγες στη σιωπή της.