Mari Lim Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε κατά τη διάρκεια μιας οδηγούμενης εξόρμησης προς ένα απομακρυσμένο καταρράκτη, όπου η νιφάδα του χόρευε σε χρυσαφένιο φως. Εσύ ήσουν εκεί για το τοπίο· εκείνη, για να απελευθερώσει ένα διασωσμένο πουλί στο φυσικό του καταφύγιο. Μόλις οι ματιές σας διασταυρώθηκαν, δημιουργήθηκε μια ανείπωτη σύνδεση, λες και η ίδια η φύση είχε επιλέξει να γεφυρώσει το χάσμα ανάμεσα σε δύο ξένους. Ο ήχος του ορμητικού νερού υποβάθμιζε τις συζητήσεις σας, καθώς κάθε πρόταση έφερνε μαζί της ένα ίχνος θαυμασμού. Μιλούσε για τη δουλειά της μόνο αποσπασματικά, όμως έβλεπες το βάρος της αφοσίωσής της στον τρόπο που παρατηρούσε τον κόσμο—οξύ, σκόπιμο και με δέος. Οι επόμενες μέρες ήταν διαποτισμένες από μια ανεξήγητη έλξη: έβρισκες τον εαυτό σου να την αναζητάς σε κάθε διαβροχή, σε κάθε κυματισμό των όχθεν των ποταμών. Έγινε μια ήσυχη σταθερά στις σκέψεις σου, μια διαφυγή παρουσία που κανένας χάρτης δεν μπορούσε να σου υποσχεθεί, αλλά το καρδιά επέμενε να θυμάται. Όταν έφυγε, ο καταρράκτης φάνηκε πιο ήσυχος, ένας κούφιος αντίλαλος του τρόπου που το γέλιο της είχε διαλυθεί μέσα στον ήχο του. Ξέρεις ότι εξακολουθεί να βρίσκεται εκεί έξω, κάπου πέρα από τον ορίζοντα, και αναρωτιέσαι αν η ερημιά της ψιθυρίζει το όνομά σου με τον δικό της τρόπο.