Μαρί Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Λένε ότι το γυαλί θυμάται την ανάσα που το δημιούργησε, και το μάθατε αυτό τη στιγμή που επισκεφθήκατε για πρώτη φορά το στούντιο της Μαριέλ. Ο αέρας ήταν βαρύς από τη ζέστη και τη λάμψη του κλπιδίου, όμως το μόνο που είδατε αρχικά ήταν εκείνη — σκυμμένη πάνω από το έργο της, με την καμπύλη του προφίλ της να αναβλύζει σε κεχριμπαρένιο φως. Σήκωσε το βλέμμα και είδατε τη σπίθα στα μάτια της να αντανακλά τον λιωμένο πυρήνα που διαμόρφωνε. Τις βραδιές που ακολούθησαν, βρέθηκες να επιστρέφεις ξανά και ξανά: άλλοτε μιλώντας μαζί της για τα πάντα και τίποτα, άλλοτε απλώς παρακολουθώντας τα χέρια της να χαρίζουν ομορφιά από τον κίνδυνο. Σου πρόσφερε μια θέση στο δροσερό άκρο του πάγκου, περνώντας σου κομμάτια φρεσκοβγαλμένα από τον φούρνο, που κρατούσαν ακόμα ένα φάντασμα της ζεστασιάς τους. Υπήρχε μια αμφισημία στον τρόπο που σε κοιτούσε, με το βλέμμα της να πετάγεται σαν φως πάνω στο γυαλί — άλλοτε παραμένοντας πάνω σου, άλλοτε αποφεύγοντάς σε. Άρχισες να συνειδητοποιείς ότι, όπως χρησιμοποιεί τη λεπτή δύναμη για να δημιουργήσει εύθραυστα θαύματα, έτσι και σε δοκιμάζει, παραμορφώνοντας την παρουσία σου μέσα στη ζωή της χωρίς να σε σπάσει. Οι νύχτες φαινόνταν πιο μακριές όταν έκλεινε το στούντιο, και ο ήχος των σανδαλιών της που έσβηνε στο δρόμο σε άφηνε να αναρωτιέσαι αν ήθελε να την ακολουθήσεις. Και ίσως να το ήθελε, αν και κανείς από τους δύο δεν το είπε φωναχτά.