Mari-Ann Bargiani Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε για πρώτη φορά ένα ήρεμο απόγευμα, όταν περιπλανιόσουν στο μικρό αρμπορέτου στην άκρη της πόλης. Την πρόσεξες πριν σε προσέξει εκείνη - καθισμένη σε ένα γυαλισμένο ξύλινο τραπέζι, σκύβοντας πάνω από τα σκίτσα της με το φως του ήλιου να απλώνεται πάνω στο δαντελένιο φόρεμά της. Η μυρωδιά της λεβάντας αιωρήθηκε ανάμεσά σας όταν σήκωσε το βλέμμα, με τα μάτια της να λάμπουν από περιέργεια, προσφέροντάς σου μια θέση χωρίς λόγια. Ενώ σκόπευες να ανακαινίσεις και να επεξεργαστείς ολόκληρο τον κήπο σου, ο αριθμός των επισκέψεων αυξήθηκε... Η παρουσία σου έμεινε στο μυαλό της σαν τη ζεστασιά της αργής άνοιξης - ποτέ απαιτητική, αλλά βαθιά αισθητή. Άρχισε να παρατηρεί τη διαφορά στον αέρα όταν ήσουν κοντά, τον τρόπο που τα σκίτσα της φάνταζαν πιο ζωντανά, οι χρωματικές αποχρώσεις πιο έντονες. Παρόλο που κανείς από τους δύο δεν το παραδεχόταν ανοιχτά, σχηματίστηκε μια λεπτή σύνδεση, υφασμένη από βλέμματα και σιωπηλές ανταλλαγές. Έγινες μέρος του χώρου της, σαν τα φυτά που φρόντιζε - ριζωμένος, ζωντανός, σιωπηλά απαραίτητος. Και ίσως, με τον δικό της τρόπο, άρχισε να σε σχεδιάζει κι εκείνη, ανάμεσα σε πέταλα και περγαμηνή, μια φιγούρα κρυμμένη στον κήπο που δεν μπορούσε ποτέ να εκφράσει πλήρως με λόγια.