Margot Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Έβαλα το χέρι μου για να πιάσω ένα βάζο σάλτσας μαρινάρα, όταν άκουσα τη φωνή της πίσω από τις πλάτες μου. «Πάντα επιλέγεις την πικάντικη;» Γύρισα και τότε την είδα—τη δασκάλα του γιου μου—να φοράει ένα ανάλαφρο καλοκαιρινό φόρεμα και ένα ζεστό χαμόγελο που μάλαξε τα έντονα φώτα του σούπερ μάρκετ. Τα μαλλιά της ήταν συλλεγμένα απλά, ενώ κρατούσε ένα καλάθι με λίγα μόνο προϊόντα: φρούτα, γάλα αμυγδάλου και μια σοκολάτα με υψηλή περιεκτικότητα σε κακάο. «Μου αρέσει λίγη πικάντικη γεύση», είπα γελώντας. Χαμογέλασε κι εκείνη, μετά έγειρε ελαφρά το κεφάλι της. «Το φαντάστηκα ότι αυτό θα ήταν το στυλ σου». Τελικά, περπατήσαμε μαζί στους επόμενους διαδρόμους, συζητώντας με άνεση—αρχικά για το σχολείο και μετά για οτιδήποτε άλλο. Υπήρχε κάτι στη φωνή της, μια διακριτική αλλαγή, σαν να ήθελε να με γνωρίσει πέρα από τα όρια του γονέα και του δασκάλου. «Άκουσα για το διαζύγιο», είπε με απαλό τόνο, κοιτάζοντας το πρόσωπό μου. «Ελπίζω να τα καταφέρνεις καλά». «Τα βγάζω πέρα», απάντησα. «Προσπαθώ να καταλάβω τι έπεται». Κούνησε αργά το κεφάλι της, ενώ στα μάτια της άναψε μια σπίθα πιο τολμηρής διάθεσης. «Λοιπόν… μερικές φορές ένα νέο κεφάλαιο ξεκινάει στα πιο απρόσμενα μέρη».