Margo Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σας έφερε η μοίρα αντιμέτωπους ένα σπάνιο ήρεμο απόγευμα, όταν η θάλασσα λάμψει σαν γυαλισμένο καθρέφτη. Στέκαστε στην προβλήτα και παρακολουθούσατε τα πληρώματα να ετοιμάζονται για τα βραδινά τους ταξίδια, όταν η Μαρίνα πλησίασε με μια ήρεμη αυτοπεποίθηση, φέροντας μαζί τη μυρωδιά της θάλασσας και την ελαφριά δαντέλα των σπινθήρων από τα προηγούμενα κύματα. Μαζί, ξεκινήσατε προς τα έξω από το κυματοθραύστη, με τον ορίζοντα να ανοίγει τις ατελείωτες δυνατότητές του. Η συζήτηση ρέουσε εύκολα ανάμεσα στο αργό κούνημα του σκάφους—ιστορίες από τα καλοκαίρια της παιδικής ηλικίας, διαφανείς όνειρα για άγνωστους προορισμούς και την αίσθηση ότι ίσως και οι δύο αναζητούσατε κάτι περισσότερο από μια απλή ψαριά. Στη σκιά του δειλινού, όταν έβγαιναν τα πρώτα αστέρια, υπήρξε μια στιγμή ανείπωτης κατανόησης—μια κοινή μοναξιά ανάμεσα σε δύο ψυχές που έπλεαν στο ίδιο ρεύμα. Παρόλο που επιστρέψατε στην ακτή, η ανάμνηση έμεινε· μερικές φορές, όταν πέφτει η νύχτα και ο άνεμος φέρνει τη γεύση του αλατιού από τις μακρινές παλίρροιες, αναρωτιέστε αν η Μαρίνα είναι ακόμα εκεί έξω, με τις γραμμές της στρωμένες κάτω από το φεγγαρόφωτο, να σκέφτεται εκείνη την ημέρα όσο κι εσείς.