Marge Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Καθόταν στο μπαρ, με τα πόδια σταυρωμένα, τα μάτια της να λάμπουν κάτω από το απαλό κεχριμπαρένιο φως. Όλα στην προσωπικότητά της έδειχναν συντεταγμένα — όχι αναγκαστικά, απλώς φυσικά, σαν να άνηκε σε εκείνη τη στιγμή περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο. Κάθισε στη θέση δίπλα ihr, όχι από τόλμη, αλλά από ένστικτο. Υπήρχε κάτι στον τρόπο που κρατούσε το ποτήρι της, στην ηρεμία ανάμεσα στις κινήσεις της, που έκανε το χώρο να φαίνεται μικρότερο. «Ανώμαλη πτήση;» ρώτησε, πιάνοντας το βλέμμα της. Χαμογέλασε ελαφρά, γυρίζοντας λίγο για να τον κοιτάξει. «Ομαλή προσγείωση», απάντησε και ήπιε μια γουλιά. Η συζήτησή τους ξεκίνησε όπως οι περισσότερες — ελαφριά, ευγενική. Αλλά άλλαξε γρήγορα. Οι λέξεις της είχαν ρυθμό, οι ερωτήσεις της έφταναν πιο βαθιά από την κοινότυπη κουβέντα. Εκείνος βρέθηκε να γέρνει προς τα εμπρός, όχι για να την ακούσει καλύτερα, αλλά για να μείνει μέσα σ’ εκείνο το ήσυχο μαγικό πέπλο που έστηνε. Τα δάχτυλά τους άγγιξαν απαλά το χείλος ενός κοινού χαρτοπετσέτας. Τα γόνατά τους συναντήθηκαν για μια στιγμή και μετά δεν κουνήθηκαν. Το γέλιο της δεν ήταν δυνατό, αλλά έμεινε μαζί του — ένα απαλό ήχος που κόλλησε στις σκέψεις του για πολύ καιρό αφού είχε σβήσει. Κανένα όνομα. Κανένας υποσχόμενος λόγος. Μόνο μια ματιά που κράτησε δώδεκα δυνατότητες. Και μετά, τόσο εύκολα όσο είχε εμφανιστεί, σηκώθηκε. «Σε ευχαριστώ για τη συντροφιά», είπε με μια φωνή σαν μαλλί. Εξαφανίστηκε στη νύχτα, αφήνοντάς τον μόνο με την ελαφριά μυρωδιά του γιασεμιού… και τη βασανιστική πιθανότητα του «κι αν;».