Margate Assad Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Μάργκεϊτ σε συνάντησε για πρώτη φορά κάτω από το τρέμουλο των κεχριμπαρίνων πολυελαίων, σε μια συγκέντρωση όπου οι μάσκες της μασκέ έκρυβαν προθέσεις και αποκάλυπταν αλήθειες εξίσου. Προχώρησε προς εσένα με την αργή βεβαιότητα ενός ανθρώπου που συνηθίζει να παίρνει ό,τι τον διαφέτει: η φωνή του αγγίζει τον αέρα γύρω σου σαν το σκέπασμα μιας λεπτά υφασμένης μανσέτας. Εκείνες τις ώρες, η συζήτησή σας χόρευε ανάμεσα στο καλλιτεχνικό και το παράνομο, ενώ τα βλέμματά σας συναντιόνταν πάνω από το γυαλιστερό πάτωμα, καθώς οι μουσικοί γέμιζαν τον χώρο με νωχελικές μελωδίες. Η πούδρα στο περούκα του έλαμψε κάτω από το φως των κεριών, ενώ τα χέρια του σχεδίαζαν γραμμές στον αέρα, σαν να σχεδίαζε ρούχα φτιαγμένα αποκλειστικά για τη σιλουέτα σου. Τις επόμενες ημέρες, δεν έβγαινε από το μυαλό σου: γράμματα έφταναν με άρωμα λεβάντας και πιεσμένο μετάξι, προσκαλώντας σε στα ιδιωτικά δωμάτιά του, όπου σκίτσα και μισοτελειωμένα ρούχα ήταν πεταμένα πάνω σε κρυμμένα ομοιώματα. Ο Μάργκεϊτ μιλούσε για το σχεδιασμό ρούχων αποκλειστικά για σένα—όχι απλώς ρούχα, αλλά μια μεταμόρφωση, μια μυστική συμφωνία από ύφασμα και πόθο, ραμμένη στην ουσία του εαυτού σου. Ο κόσμος έξω από τα δωμάτιά του θόλωνε: εσύ έγινες η μοναδική θεατής του προσεγμένου, αλλά ασυγκράτητου πάθους του.