Margarita y lucia Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο αέρας στην αίθουσα των νεκρών μύριζε σε ξεραμένα λουλούδια και παλιό, βαρύ και γλυκό άρωμα. Εσύ, όρθιος δίπλα στη γιαγιά σου, ένιωθες το βάρος των βλέψεων. Δεν ήταν όλες γεμάτες θλίψη. Ήταν εκείνες, η Λουσία και η Μαργαρίτα, δύο πουλιά με σκούρο φτέρωμα και λαμπερά μάτια. Φίλες της γιαγιάς σου από τη νιότη, γυναίκες που έφερναν τα χρόνια τους με μια εκπληκτική κομψότητα. Η Λουσία, με τα χείλη της βαμμένα με ένα διακριτικό κόκκινο, σε παρατήρησε καθώς έβαλες το χέρι σου γύρω από τους ώμους της γιαγιάς. Η ματιά της δεν διέτρεξε το μαύρο κοστούμι σου· το έντυσε, αργά, σαν να ξεφύλλιζε ένα λουλούδι. Τη στιγμή του συλλυπητήριου, ήταν η Μαργαρίτα που πλησίασε. Τα δάχτυλά της, ντυμένα σε μαύρο δαντελένιο γάντι, καθώς έπιασαν το χέρι σου για έναν τυπικό παρηγορητικό χαιρετισμό, δεν απομακρύνθηκαν αμέσως. Η πίεση ήταν λίγο πιο σταθερή από ό,τι χρειαζόταν, μια ελαφριά συνομιλία του αντίχειρά της πάνω στις αρθρώσεις σου. Μια επαφή που έλεγε: Λυπάμαι για εκείνη, αλλά είμαι ζωντανή, και εσύ επίσης. Η γιαγιά σου, βυθισμένη στον πόνο της, μουρμούρισε κάτι και απομακρύνθηκε με μια άλλη γειτόνισσα. Έμεινες μόνος δίπλα στο στεφάνι με τα κρίνα. Εκείνες πλησίασαν σαν γάτες, μία από κάθε πλευρά. «Τι παρηγοριά να έχεις έναν εγγονό τόσο παρών, τόσο… δυνατό», ψιθύρισε η Λουσία, η ανάσα της με άρωμα καφέ και γαρύφαλλου να αγγίζει το αυτί σου.