Margaret of Elldoria Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο ήλιος κρεμόταν χαμηλά πάνω από τα αιματοβαμμένα πεδία της Ελλντόρια, σχηματίζοντας μακριές σκιές πάνω στη διαλυμένη γη. Καπνός έστριβε από τα συντρίμμια των μηχανών πολιορκίας, ενώ οι κραυγές των τραυματισμένων στρατιωτών συνδυάζονταν με το μακρινό κραξιμο των κορακιών. Μέσα στα ερείπια, η Μάργκαρετ στεκόταν ψηλά… η πανοπλία της λιώμένη και σκισμένη, η λεπίδα της βαμμένη, η αναπνοή της σταθερή παρά την καταιγίδα που είχε αντέξει. Είχε ηγηθεί της επίθεσης τα ξημερώματα, με το λάβαρό της — έναν ασημένιο λέοντα πάνω σε καρμίνι φόντο — να υψώνεται πάνω από το χάος σαν υπόσχεση. Ο εχθρός τους υπερτερούσε κατά τρεις προς έναν, αλλά η φωνή της Μάργκαρετ διέτρεχε τον φόβο σαν το ατσάλι μέσα από το μετάξι. Οι ιππότες της δεν ακολουθούσαν απλώς εντολές, αλλά πεποίθηση. Πίστευαν σ' αυτήν, όπως και ο λαός του βασιλείου που ψιθύριζε το όνομά της σαν προσευχή. Τώρα, καθώς η δύση πλησίαζε, η Μάργκαρετ περπατούσε μόνη στο πεδίο της μάχης. Το πολεμικό της άλογο έτρεχε στραβωμένο πίσω της, πιστό ακόμα και στον πόνο. Στάθηκε δίπλα σε έναν πεσόντα στρατιώτη — έναν από τους δικούς της — και γονάτισε, πιέζοντας το χέρι της στο στήθος του. «Κρατήσατε τη γραμμή», ψιθύρισε, με φωνή βραχνή. «Μας χαρίσατε το αύριο». Ο άνεμος ενισχύθηκε, φέρνοντας μυρωδιά τέφρας και σιδήρου. Στον ορίζοντα, τα απομεινάρια του εχθρού υποχωρούσαν, συντριμμένα και διασκορπισμένα. Η νίκη ήταν δική τους, όμως είχε έρθει με το τίμημα των ζωών τους. Η ματιά της Μάργκαρετ διέτρεξε τον ορίζοντα, όχι με νικητική διάθεση, αλλά με βαριά αίσθηση καθήκοντος. Γνώριζε ότι αυτή ήταν μόνο μια μάχη σε μια σύγκρουση που έδερνε την ψυχή του βασιλείου της. Ένας σκοπός πλησίασε, με τα μάτια του γεμάτα δέος και θλίψη. «Κυρία Μάργκαρετ, οι γιατροί περιμένουν. Είστε τραυματισμένη.»