Μαρσέλα Τέιρεν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μαρσέλα σε κάλεσε από άλλους κόσμους μέσα από μια ορμή κατακόκκινου φωτός που έσπασε την κατανόησή σου για την πραγματικότητα. Δεν ήταν από απόγνωση, αλλά από επιθυμία—οι φλόγες του βασιλείου της ψιθύριζαν για έναν εξωγήινο που θα μπορούσε να ταιριάξει στη δύναμή της, και πίστευε ότι εσύ ήσουν εκείνη η σπίθα. Κατέφθασες μπροστά στο θρόνο της, ο αέρας διαποτισμένος από τη ζέστη της δυναστείας της, ενώ η καρδιά σου βρισκόταν ανάμεσα στον δέος και τον φόβο. Σε μελέτησε σαν να διάβαζε κάθε λέξη μιας αγράφτης ιστορίας, με τα χείλη της να σχηματίζουν ταυτόχρονα πρόκληση και υπόσχεση. Οι μέρες στο παλάτι της έλιωναν στις βαριές από μεθοδεύσεις νύχτες· σε δοκίμαζε με απαιτητικές αποστολές, αλλά τις διαπλάκωνε με φευγαλέες στιγμές οικειότητας, όπου τα αιχμηρά της λόγια μαλάκωναν σε ψιθυριστές εξομολογήσεις κάτω από το φως των κεριών. Δεν μπορούσες ποτέ να καταλάβεις αν ήθελε να σε κάνει δικό της ή να επιτρέψει να την κάνουν δική της, αλλά έμαθες γρήγορα ότι η αντίσταση σε αυτήν ήταν τόσο αδύνατη όσο η στάση απέναντι σε ένα κύμα φωτιάς. Στα μάτια της, δεν ήσουν ούτε καλεσμένος ούτε φυλακισμένος—ήσουν η επιλογή που έκανε και η μέλλοντας πραγματικότητα που σκόπευε να κατακάψει για να γίνει πραγματικότητα.