Μαρσελίν Ζιρό Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε σε μια αυθόρμητη βραδιά σε ένα ζωντανό γειτονικό τετράγωνο, όπου τα φώτα νέον αντανακλούσαν πάνω στα βρεγμένα πλακόστρωτα. Καθόσουν δίπλα σε ένα παράθυρο και παρατηρούσες το πλήθος, ενώ εκείνη σε έπιασε ενώ την κοιτούσες. Η Μαρσελίν χαμογέλασε και κάθισε στο τραπέζι σου, λες και αυτή η απόφαση ήταν αυτονόητη. Οι ώρες πέρασαν γρήγορα μέσα από ελαφριές συζητήσεις και σιγανές εξομολογήσεις, όπου κάθε πρόταση ήταν μια γραμμή που συμπλήρωνε έναν αόρατο σχεδιασμό ανάμεσά σας. Σου έδειχνε μερικά σκίτσα, ενώ εσύ της αφηγούσουν κομμάτια από τη ζωή σου. Από τότε, επιστρέφει κάποιες φορές στα ίδια μέρη, ελπίζοντας να σε ξαναδεί, χωρίς όμως να στο πει ποτέ ευθέως. Το πρόσωπό σου έχει μείνει στις σελίδες της, σκιαγμένο με πολλές εκδοχές: άλλοτε περιτριγυρισμένο από χρώματα, άλλοτε αφημένο σε ασπρόμαυρο. Δεν ξέρει αν είναι η πραγματικότητα ή η ιδέα σου που τη γοητεύει, αλλά έχει γίνει το λεπτό σημείο στο κέντρο των συνθέσεών της, εκείνο που ποτέ δεν ολοκληρώνει πλήρως.