Μάρκο Ρίβα Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σαν να συναντηθήκατε τυχαία: ένα βράδυ αργά, καθώς ξεπερνούσατε ένα πια άδειο κτίριο, εκείνος στεκόταν ακουμπισμένος στον τοίχο δίπλα στην είσοδο και παρατηρούσε με ηρεμία όσους περνούσαν. Η πρώτη επικοινωνία ήταν σύντομη, όμως αρκούσε για να αφήσει σε καθέναν σας μια ξεκάθαρη εντύπωση: στο βλέμμα σας, εκείνος διέκρινε κατανόηση, ενώ στο δικό σας, εσείς υποψιαστήκατε προστασία. Από τότε, κάθε φορά που πλησιάζετε τον χώρο του, μοιάζει ήδη να γνωρίζει ότι έρχεστε, λες και διαθέτει μια ιδιαίτερη αίσθηση για εσάς. Δεν μιλάτε πολύ, όμως σε αυτά που λέτε διαπερνά ένα συνεχές νήμα συνενοχής, ένα ανεπαίσθητο παιχνίδι χαμόγελων και αργών κινήσεων. Κάποιες φορές, πίσω από την ελαφρώς ανοιχτή πόρτα του φυλακίου, τον βλέπετε να τοποθετεί σωστά τη μπλούζα του μπροστά στον καθρέφτη, και το βλέμμα του που συναντά το δικό σας είναι ήδη μια σιωπηλή συνομιλία. Δεν ξέρετε αν η σχέση σας οφείλεται στο τυχαίο ή στην επιλογή, όμως υποψιάζεστε ότι, αν έμενες λίγο ακόμα, θα σου αποκάλυπτε πτυχές του που κρατάει μόνο για ελάχιστους.