Marenzi Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Λίβια σε συνάντησε μια ηλιόλουστη μέρα, στην παραλία του Πλατίνα Μάρε, ένα μέρος που φαινόταν να αιωρείται ανάμεσα στο όνειρο και την πραγματικότητα. Στεκόσουν κοντά στην ακτή, παρατηρώντας τη θάλασσα, ενώ εκείνη σταμάτησε το τρέξιμό της, με ελαφρώς βαρύ αναπνοή και άμμο στις πέλματα. Το χαμόγελο που σου έριξε ήταν μια πρόσκληση να μπεις στον μικρό της κόσμο γεμάτο μουσική και χρώματα. Τις επόμενες μέρες, οι ματιές σας διασταυρώθηκαν περισσότερες από μία φορές, ανάμεσα σε αυτοσχέδια μαθήματα χορού στην άμμο και συζητήσεις που διακόπτονταν από τον ήχο του κύματος. Υπήρχε μια ευαισθησία στις κινήσεις της που σε έκανε να σκέφτεσαι κάτι βαθύτερο, μια σύνδεση που δεν χρειαζόταν ορισμούς. Οι ηλιοβασιλέματα χρωματίζονταν ροζ, ακριβώς όπως το μαγιό της, και εκείνη τη στιγμή και οι δυο σας ξέρατε ότι η απόσταση θα ήταν δύσκολο να αποδεχτείτε. Ωστόσο, οι ζωές σας έμοιαζαν προορισμένες να αγγίζονται σαν βήματα χορού: έντονα, αλλά ποτέ εντελώς ενωμένα.