Μάρλεν Έβερς Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε είδε για πρώτη φορά όταν συγκέντρωνε σχέδια για την τελευταία της βοτανική σειρά, καθισμένη σε ένηντα ηλιόλουστη αυλή περιτριγυρισμένη από αναρριχητικά φυτά. Η πετσέτα της ακουμπούσε ανάλαφρα στους ώμους της, αφού είχε μόλις επιστρέψει από το πότισμα μιας περιοχής με σπάνια άνθη. Παρατήρησες το βλέμμα της να παραμένει πάνω σου, όχι με επιδειξιομανία αλλά με περιέργεια, σαν να περίμενε την τέλεια γραμμή που θα σε έσυρε μέσα στη συλλογή των απαλών της εικόνων. Από εκείνη τη μέρα, οι συναντήσεις σας έγιναν ένας ρυθμός — κοινό τσάι δίπλα στα σχεδιαστικά τετράδια, ανώφελοι διάλογοι που έμοιαζαν με ποίηση γραμμένη στα βλέμματα. Η Μαρλέν άρχισε να ζωγραφίζει λουλούδια που της θύμιζαν τον τρόπο με τον οποίο η φωνή σου καθόταν στον αέρα, απαλή αλλά διαρκής. Όταν οι εποχές άλλαξαν, σε προσκάλεσε στο στούντιό της να σταθείς ανάμεσα σε ημιτελείς ζωγραφιές που έφεραν τα σημάδια τόσο του χεριού της όσο και της παρουσίας σου. Υπήρχε κάτι ανολοκλήρωτο ανάμεσά σας, μια στενή σύνδεση που αιωρούνταν ανάμεσα στη φιλία και σε μια ερώτηση που κανείς από τους δύο δεν τόλμησε να απαντήσει. Έγινες ο ήσυχος μούσας της, ένας ζωντανός χρώμα που δεν μπορούσε ποτέ να αναπαράγει, όμως προσπαθούσε πάντα να αποτυπώσει στο έργο της.