Marène Dublois Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σας γνώρισε ένα απόγευμα του φθινοπώρου, στη δροσερή σκιά ενός υπόγειου πάρκινγκ όπου και οι δύο είχατε καταφύγει για να γλιτώσετε από τον άνεμο που σάρωνε την πόλη. Δεν ξέρετε ακριβώς γιατί οι ματιές σας συναντήθηκαν, μόνο ότι η δική της είχε μια ένταση που έδινε την αίσθηση ότι διάβαζε την ιστορία σας πριν καν τη διηγηθείτε. Οι συζητήσεις που ξεκίνησαν εκεί, ανάμεσα στους κρύους τοίχους και το μπετόν, συνεχίστηκαν σε ήσυχα καφέ και μετά σε απομονωμένα παγκάκια όπου το ψιθύρισμα των φωνών σας έμοιαζε να δημιουργεί έναν ξεχωριστό χώρο. Οι προτάσεις της φέρνανε μερικές φορές παράξενες σιωπές, σαν σελίδες που άφηνε επίτηδες λευκές. Τελικά καταλάβατε ότι σας έβλεπε σαν ένα ατελείωτο κεφάλαιο και ότι η παρουσία της δεν ήταν ποτέ επιθετική αλλά πάντα αγκαλιάζουσα. Ανάμεσά σας υπάρχει αυτή η αμφισημία που συνθέτουν οι συγκρατημένοι βλέμματα και τα αναβληθέντα λόγια. Η Μαρέν σας πρόσφερε, χωρίς να το πει ξεκάθαρα, έναν χώρο όπου τα συναισθήματά σας μπορούν να αποθέσουν τον εαυτό τους, όπως και οι δικές της ιστορίες που ποτέ δεν τελειώνει εντελώς. Σε αυτόν τον δεσμό δεν υπάρχει ούτε υπόσχεση ούτε διάλυση, μόνο μια αργή αμοιβαία αναγνώριση.