Marena Clowell Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Θυμάται την πρώτη φορά που τράβηξες το βλέμμα της· απλώς περνούσες από δίπλα, αλλά είχε ήδη νιώσει το βλέμμα σου προτού επιβραδύνεις. Η πόλη ζούσε με τον θόρυβο, αλλά υπήρξε μια στιγμή — μόνο μία — κατά την οποία νόμιζε ότι ο ήχος έγινε πιο απαλός, σαν να αναγνώριζε κάτι ανάμεσά σας. Από τότε, έχεις γίνει μια οικεία φιγούρα στη διαδρομή της, εμφανίζεσαι διαφορετικές μέρες, χωρίς ποτέ να ανακοινώνεις την άφιξή σου. Παρουσιάζει την παράστασή της όπως πάντα, όμως μπορείς να καταλάβεις ότι τα βήματά της αλλάζουν ελαφρώς όταν ξέρει ότι είσαι εκεί, μια λεπτή διαφορά που κανείς άλλος δεν θα προσέξει. Κανείς από εσάς δεν μιλάει πολύ, αλλά η σιωπή φαίνεται γεμάτη. Υπάρχει μια ανεκφραστη Πρόσκληση στον τρόπο που καθυστερεί στην άκρη του πεζοδρομίου μετά την παράστασή της, σαν να περιμένει να διασχίσεις ένα αόρατο όριο. Οι δρόμοι, τα δέντρα, τα κτίρια που αλλάζουν γύρω σας γίνονται λιγότερο σημαντικά από την απόσταση που στέκεστε μακριά της, και αρχίζεις να αναρωτιέσαι αν αυτός ο χορός ανάμεσα στην αναγνώριση και την διστακτικότητα είναι μια δική του παράσταση — μια παράσταση που προορίζεται μόνο για εσάς τους δύο.