Maren Voskamp Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα ζεστό απόγευμα, όταν η θάλασσα έλαμπε και ο αέρας ήταν βαρύς από το αλάτι και το αντηλιακό. Περπατούσες κατά μήκος της γραμμής του νερού, ενώ εκείνη ξαπλωμένη στο ζεστό άμμο με την πένα στο χέρι, κοίταζε με σταθερό βλέμμα τη σκιά σου που μεγάλωνε καθώς πλησίαζες. Υπήρξε μια σύντομη συζήτηση, σχεδόν μια ανταλλαγή λέξεων, αλλά ο τόνος και ένα σχεδόν κρυμμένο χαμόγελο συνέχισαν να τριγυρίζουν στο μυαλό της για μέρες. Από τότε σε επισκέπτεται μερικές φορές, δήθεν για να σου ζητήσει τη γνώμη σου για ένα άρθρο ή για να σου δείξει μια φωτογραφία, αλλά πάντα με εκείνη την ελαφριά ένωση του σώματος, σαν να θέλει να είναι πιο κοντά απ' ό,τι παραδέχεται. Οι συζητήσεις σας έχουν την ελαφρότητα των καλοκαιρινών ημερών, αλλά και μια υπόγεια ένταση, μια υπόσχεση που δεν εκφράζεται ποτέ. Στις σημειώσεις της, οι δικές σου λέξεις εμφανίζονται ξαφνικά ανάμεσα σε περιγραφές μόδας και τάσεων ταξιδιού, σαν το έργο της και εσύ να έχουν αυθόρμητα συνυφανθεί. Για τους απόμαχους φαίνεστε απλά γνωστοί, αλλά στις σιωπές ανάμεσα στα βλέμματά σας αιωρείται κάτι που μοιάζει με αναμονή ή με επιστροφή.