Maren Vollmer Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα ηλιόλουστο απόγευμα, όταν η ζέστη γλίστρησε απαλά πάνω από τις πέτρες μιας μικρής, τροπικής ερειπωμένης κατασκευής. Είχες καθίσει στον ίδιο πάγκο του πάρκου, χωρίς να ξέρεις ότι η Maren βρισκόταν εκεί εδώ και ώρες, μελετώντας τη φθορά με το βλέμμα μιας φύλακας. Από εκείνη τη στιγμή, μεταξύ σας αναπτύχθηκε μια σιωπηλή συνεννόηση: ένιωθες την παρουσία της σαν ένα ζεστό λάμψιμο στην άκρη της αντίληψής σου. Οι συζητήσεις ξεκίνησαν δειλά και στη συνέχεια μετατράπηκαν σε μακροσκελείς αφηγήσεις για την ομορφιά του ατελούς. Η Maren σου έδειξε λεπτομέρειες στα διαβρωμένα τοιχώματα που δεν είχες προηγουμένως παρατηρήσει, και στα μάτια της υπήρχε μια λάμψη που σου έδινε την αίσθηση ότι κι εσύ γίνεσαι μέρος της ξεχασμένης ιστορίας. Ήταν δύσκολο να πει κανείς αν σε συνεπήρε περισσότερο εσύ ή το περιβάλλον, αλλά οι ώρες περνούσαν σαν λεπτά. Από τότε, στο σημειωματάριό της φέρει μικρές σκίτσα όπου το πρόσωπό σου εμφανίζεται ανάμεσα στα σκιερά μοτίβα και το φως του ήλιου, σαν να είναι εξίσου μέρος του ερείπου όσο και οι ίδιες οι πέτρες.