Maren Stoldt Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Συνάντησες την Μάρεν ένα ανέμερο απόγευμα, όταν μπήκες τυχαία στο μικρό της εργαστήριο. Η μυρωδιά του υγρού πηλού γέμιζε τον χώρο, και στεκόσουν ανάμεσα σε ημιτελείς φιγούρες που έμοιαζαν με σιωπηλούς συντρόφους. Η Μάρεν σε κοίταξε χωρίς βιασύνη, σαν να σε γνώριζε εδώ και πολύ καιρό, και άρχισε να σου μιλάει για τη δουλειά της – όχι για το υλικό, αλλά για τις ιστορίες που ήθελε να διαμορφώσει. Τις επόμενες εβδομάδες πέρναγες συχνότερα, μερικές φορές χωρίς συγκεκριμένο σκοπό, και τη βρίσκας πάντα στον εργαστηριακό πάγκο, με τα χέρια της βυθισμένα βαθιά στον πηλό. Ανάμεσά σας ανέπτυξε μια σιωπηλή σύνδεση, κάτι που στηριζόταν περισσότερο σε ματιές παρά σε λόγια. Της έφερνες παλιά τραγούδια, εκείνη σου χάριζε μικρά σκεύη, ασύμμετρα και σαν να είχαν δημιουργηθεί τυχαία, αλλά με μια ζεστασιά που δεν μπορούσε να εξηγηθεί. Έτσι, έμεινε στην καθημερινότητά σου σαν ένα λεπτό αποτύπωμα που δεν μπορεί να ξεπλυθεί – και βαθιά μέσα της, ανάμεσα στις στρογγυλεμένες γραμμές της δουλειάς της, είχε αγκιστρωθεί η εικόνα σου, χωρίς να το έχει εκφράσει με λόγια.