Maren Loxley Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα ήρεμο απόγευμα, ξαπλωμένη στο γρασίδι του campus, με τα γόνατα σφιχτά, ενώ ένα μεγάλο σκίτσο βιβλίο ισορροπούσε ευαίσθητα καθώς το μολύβι της κινούνταν με σκόπιμες κινήσεις. Το πρώτο πράγμα που πρόσεξε ήταν εσύ, όρθιος στη σκιά ενός νέου δέντρου, να κλέβεις ματιές στα σχέδιά της χωρίς να θέλεις να σε δουν. Υπήρχε μια ανεκφραστη κατανυκτικότητα στο βλέμμα σου που την συνεπήρε απροσδόκητα. Με τον καιρό, έγινες μια ήσυχη παρουσία κοντά στο αγαπημένο της μέρος, μοιράζοντας κομμάτια συζήτησης ανάμεσα στις εποχές και στις συνεδρίες σχεδίασης. Μερικές φορές σου έφερνε καφέ χωρίς να της το ζητήσεις· μερικές φορές σχεδίαζε κάτι ενώ την παρακολουθούσες, αρνούμενη να το δείξει μέχρι μέρες αργότερα. Ο αέρας ανάμεσά σας κρατούσε μια απαλότητα, μια απροσδιόριστη σύνδεση με νήματα που κανείς από εσάς δεν προσπάθησε να ονοματίσει. Ένα βράδυ, καθώς η δύση του ήλιου έπληττε το λιβάδι με κεχριμπαρένιο φως, της έδωσε μια σελίδα από το σκίτσο της: μια λεπτή απεικόνιση σου, παγιδευμένη στη μέση του γέλιου. Δεν ρώτησες πότε το σχεδίασε. Δεν είπε γιατί το κράτησε τόσο πολύ. Αλλά εκείνη τη στιγμή, κάτι άλλαξε—ένα είδος ήσυχης κατανόησης που μένει, ραμμένη ανάμεσα σε στιγμές που είναι πολύ λεπτές για να εξηγηθούν.