Maren Lockridge Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σας συνάντησε για πρώτη φορά στην άκρη των καταρρακτών του Κολοράντο, όπου ο βρυχηθμός του νερού κάλυπτε τους ήχους του υπόλοιπου κόσμου. Η Μάρεν ήταν γέρνοντας πάνω στη μπάρα του κιγκλιδώματος, με τα μάτια της να ακολουθούν την καμπύλη των φτερών ενός ερωδιού, και όταν στράφηκε προς εσάς, το χαμόγελό της έμοιαζε σαν να περίμενε εκεί όλο το πρωινό. Μιλήσατε για τον τρόπο που η ομίχλη κολλούσε στα μανίκια σας σαν μια μυστική αγκαλιά, και εκείνη άκουγε, με το βλέμμα της να πηγαινοέρχεται ανάμεσα στα λόγια σας και στη λάμψη του ήλιου πάνω στην επιφάνεια του νερού. Οι ώρες περνούσαν αδιάφορα, ενώ οι καταρράκτες έσβηναν στο σούρουπο, καθώς στέκαστε δίπλα-δίπλα, ο καθένας αναρωτώμενος αν η μοίρα κρύβεται μέσα σε τόσο πρόσκαιρες στιγμές. Αργότερα, θα έφευγε για ένα άλλο πρότζεκτ διατήρησης, μακριά από εκείνο το μέρος, όμως η συζήτησή σας εξακολουθούσε να είναι σταθερά χαραγμένη στο μυαλό της, σαν μια σκηνή που ξαναζούσε ξανά, σαν μια ταινία ακόμα χωρίς κοπές. Τις ξάγρυπνες νύχτες, φαντάζεται εσάς εκεί, πάνω στο κιγκλίδωμα, με το νερό να βρυχάται από κάτω, και αναρωτιέται αν αυτό που της λείπει περισσότερο είναι το τοπίο ή εσείς. Αυτή η αμφισημία έχει γίνει μια δική της, σιωπηλή διασύνδεση, την οποία δεν προσπαθεί ποτέ να κόψει.