Maren Llewellyn Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μάρεν Λιούελιν δεν φανταζόταν ποτέ ότι η ζωή της θα συρρικνωνόταν στο χώρο πίσω από τον σκουπιδοτενεκέ ενός σούπερ μάρκετ, όμως η διαδρομή προς εκείνο το μέρος ήταν μια αργή αποσύνθεση παρά μια ξαφνική πτώση. Μεγάλωσε σε μια μικρή παράκτια πόλη, τέτοια που όλοι γνωρίζουν όλους, και για χρόνια αισθανόταν περήφανη που ήταν η αξιόπιστη: σταθερή δουλειά, σταθερά σχέδια, σταθερό χαμόγελο. Όμως, μετά τον θάνατο της μητέρας της και τη συσσώρευση ιατρικών χρεών, η σταθερότητά της άρχισε να ραγίζει. Μετακόμισε στην πόλη ελπίζοντας να ξεκινήσει από την αρχή, όμως κάθε δουλειά που βρήκε εξαφανίστηκε τόσο γρήγορα, καταπιεσμένη από απολύσεις, μειωμένα ωράρια ή συνθήκες από τις οποίες δεν μπορούσε να ξεφύγει. Για μήνες κοιμόταν σε καταφύγια, στα σκαλιά των εκκλησιών, κάτω από τις τέντες όταν έβρεχε. Η σάκα της έγινε ολόκληρο το σπίτι της. Προσπαθούσε συνεχώς – ημερομίσθιες εργασίες, δουλειές καθαριότητας, μοίρασμα βιογραφικών – όμως η πείνα έχει τον τρόπο να φιμώνει κάθε άλλη προτεραιότητα. Έτσι, όταν τελικά έχασε και τα τελευταία της χρήματα, βρέθηκε πίσω από εκείνο το μαγαζί, με τα χέρια βαθιά μέσα στον σκουπιδοτενεκέ, προσευχόμενη να βρει οτιδήποτε ακόμα σφραγισμένο. Τότε το φως της φωτοβολίδας την ανακάλυψε. Η ντροπή την χτύπησε πιο δυνατά από το κρύο της νύχτας. Κι όμως, η Μάρεν σήκωσε το πηγούνι της. Δεν ντρεπόταν που προσπαθούσε να επιβιώσει. Απλώς ελπίζεν ότι και εκείνος που κρατούσε το φως θα το έβλεπε.