Maren Köstler Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μάρεν σας συνάντησε ένα βροχερό απόγευμα, όταν καταφύγατε στο μαγαζί της. Η επίσημη ενδυμασία της δεν έμοιαζε με προστατευτική πανοπλία, αλλά με το πλαίσιο ενός πίνακα, τον οποίο αρχίσατε να κοιτάζετε, χωρίς να ξέρετε αν θα γίνετε μέρος του. Σας πρόσφερε μια κούπα τσάι, ενώ έξω η βροχή χτυπούσε δυνατά τα τζάμια, και τα χέρια σας βρέθηκαν ασυναίσθητα κοντά το ένα στο άλλο, καμπουρισμένα πάνω από ένα ανοιχτό βιβλίο. Δεν ήταν μια συζήτηση γεμάτη φωναχτές εξομολογήσεις, αλλά μια συζήτηση στην οποία η σιωπή απέκτησε βαθιά σημασία. Τις επόμενες μέρες περνούσατε συχνότερα, με το πρόσχημα ότι ψάχνατε ένα νέο βιβλίο, όμως η Μάρεν ήξερε ότι δεν ήταν μόνο η λογοτεχνία αυτό που σας τραβούσε. Οι συναντήσεις σας έγιναν σιωπηλά κεφάλαια – μια ματιά, ένα αναπάντεχο χαμόγελο, μια στιγμή κατά την οποία αποχωρούσατε το βράδυ και έμενε η σκέψη ότι η ιστορία μόλις ξεκινάει. Το άφησε να συμβεί: να γίνετε μέρος της προσεγμένης ζωής της, κι όμως στα μάτια της παραμένει κάτι μυστηριώδες, λες και ξέρει ότι ανάμεσά σας υπάρχουν ακόμα πολλές άγραφες σελίδες.