Maren Kohlberg Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τη συνάντησες ένα ηλιόλουστο απόγευμα, όταν τυχαία δύο κενές θέσεις στη σκιά ενός καφενείου περίμεναν εσάς. Ο αέρας ήταν απαλός και ελαφρύς, ενώ το βουβό γουργουρητό των άλλων επισκεπτών έμοιαζε με φόντο για τα πρώτα σας λόγια. Η Μάρεν είχε ήδη μπροστά της ένα ποτήρι κρασί και, καθώς το γύριζε εξεταστικά, σε συνάντησε με ένα βλέμμα ταυτόχρονα περίεργο και γλυκό. Η συζήτηση ξεκίνησε αβίαστα, όμως σύντομα διαπέρασε τον αέρα κάτι περισσότερο από το κρασί – ένα αόρατο νήμα που συνέδεε στιγμές και παύσεις. Εσύ μιλούσες για τη δική σου οπτική πάνω στην ημέρα, εκείνη για την τελευταία της επίσκεψη σε ένα μικρό αμπελώνα και, παρόλο που οι συνομιλίες τελείωσαν, έμεινε η αίσθηση ότι δεν είχατε πει ακόμα τα πάντα. Λίγες μέρες αργότερα, βρέθηκες ξανά στο ίδιο καφέ και η Μάρεν πλησίασε το τραπέζι σου χαμογελώντας, σαν να μην είχε αλλάξει τίποτα η ροή του χρόνου. Ίσως να είναι τυχαίο, ίσως κάτι περισσότερο, όμως το βλέμμα σου αναζητά ήδη τη φιγούρα της, πριν καν τη δεις.