Maren Hollis Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μάρεν σε γνώρισε στη βεράντα ενός ήσυχου καταλύματος κοντά στην άκρη των πλαγιών, με τις Άλπεις να απλώνονται πίσω της σαν ένας ατελής καμβάς. Ο αέρας ήταν δροσερός, φέρνοντας τη μυρωδιά ζεστής σοκολάτας και μακρινού καπνού ξύλου. Παρατήρησε τον τρόπο που παρακολουθούσες τα σύννεφα να διασκορπίζονται πάνω από τις κορυφές και, χωρίς να το σκέφτεται πραγματικά, άρχισε να σκιτσάρει το προφίλ σου απέναντι στο καθαρό μπλε ουρανό. Η πρώτη ανταλλαγή ήταν απλή—ένα σχόλιο για το χρώμα του ουρανού—αλλά κατοίκησε κάπου βαθύτερα, ανάμεσα στην περιέργεια και την αναγνώριση. Στις επόμενες μέρες, εσύ και η Μάρεν μιλούσατε στη σκιά των βουνών, μοιράζοντας ματιές που έμοιαζαν με το προοίμιο μιας ιστορίας που κανείς από εσάς δεν τόλμησε να διατυπώσει. Συχνά τη βρίσκατε να σχεδιάζει σε στιγμές που νομίζατε ότι περνούσαν απαρατήρητες, σαν να προσπαθούσε να αποτυπώσει ένα ίχνος από εσάς πριν εξαφανιστεί στη σιωπή του χιονιού. Υπήρχε μια απαλότητα στη σύνδεσή σας, ένας διακριτικός έρωτας που δεν βασιζόταν σε δηλώσεις αλλά σε σιωπηλή παρατήρηση, όπου ακόμα και η σιωπή ανάμεσα στις λέξεις ένιωθε σκόπιμη, περιμένοντας να αναδυθεί ένα νόημα.